Ricardo Pigliari galdetu zioten ea zer zen erakargarriagoa berarentzat: bizitza ala literatura. “Literatura, duda barik”, erantzun zuen. “Eta, orduan, bizitzak zertarako balio du?” galdetu zioten bueltan. “Bizitzak literaturarako inspirazio moduan balio du”, erantzun zuen.

Literatur zutabe honetarako inspirazio bezala, bizitzan, opari bat heldu zitzaidan orain dela zenbait aste barru: Leire Laskarai lagunak oparitu zidan Maddi Sarasuaren Biharraren hegietan. Poema liburu eder eta bizia, ausart eta gorria. Eta baina nik detaile txiki bat ekarri nahi dut argitara: idazleak berak eskuz sortutako orri-markatzaile bat dakar liburuak. “Ale guztietan sartu du berak eskuz egindako orri-markatzaile bana?” galdetu nion Leireri. “Bai”, erantzun zidan. 

Ane Zubeldia Magriñá (Hondarribia, 1994) idazlea eta itzultzailea da. 2025ean argitaratu zuen kontra lehenengo poesia liburuagatik (Susa, 2025) Espainiako Kritika Saria jaso zuen, eta Gazteen Poesiako Espainiako Miguel Hernandez 2026 saria jaso du berriki. 2026an argitaratu zuen Datorren udan ez gara hemen biziko ipuin-bilduma, Igartza beka jaso ostean. Mejillon Tigre kolektiboko kide da, eta azken urteak eszena gaineko literatura eta spoken word generoa lantzen eman ditu, Eider Adeletxekin batera. Literatur lanak amonen abizenekin sinatzen ditu, baina taula gainean sortzezko izenarekin agertzen da: Ane Garcia Lopez gisa. Musikan, Lurra taldeko abeslari izan zen Iñigo Muguruzarekin batera (2012-2017), eta hainbat kolaborazio egin ditu ordutik, tartean, Bloñ taldearekin. Promesarik txikiena antzezlanean eta M. Ahalegin infinitu bat dantza piezan lanean aritu da azken bi urteetan.

Alderantzizko metamorfosiak existitzen dira. Sinetsi nazazue, edo hobe ez. Nahi duzuena. Ez dakit patologikoa den, baina esango nuke halako zerbait esperimentatzen ari naizela; kontrako zentzuan doan kamikaze fisiologikoa naizela.

Heriotzatik urrun diren tximeletak garelakoan gabiltza, besteen hegaletako kolore hunkigarrienen ikusle, ordu luzeetan, errealitateari —uneko orainari, hau da, bizitzari—dutxako ur beroa bezala, zulotik behera, ur-hodietan barrena betirako joaten utziz.

Eta honako hauxe da okerrena: tximeleta baten arima lurrunkorra izanik, harra bere krisalidan baina estuago eta lokartuago jarraitzen dugula. Jaio eta segituan, astelehenetik iganderako ezinbestearen marjina estuan, geldialdirik gabe, zapatilak garbiak ote ditugun ziurtatu, eta pausoari aurreratuko zaion kanaberaren amutik doan nomina usnatzen jarduten dugula, ikusmira laburtu eta aurrera jarraituz. Kontuz galdera konplikatuegiekin. Arriskutsuak ez direnean, aspergarriak dira.