Sekula ez liokete euli bati hegalik kenduko, Slavenka Drakulić. Itzultzailea: Amaia Apalauza

«Zoran Vikovićek, neska gazteak bortxatu zituela -tartean hamabost urtetik beherako bat–, esan nahi genuke arriskutsua dirudiela. Baina kaltegabea, txikia eta ahula ematen du, bereziki Kovaćen ondoan. Ile argia eta azal griskara ditu, eta zurbil dago. Ez dauka kokotsik, eta hori izanen du, akaso, ezaugarri bereizgarriena. Epaiketa hasi zenean, bizar motza ibili zuen, kokotsaren hutsunea betetzeko edo. 2001eko otsailaren 22an, epaiaren egunean, bizarra moztuta agertu zen, garbi, eta irudi zuen kokotsa lepo lodian desagertzen zitzaiola. Haren aurpegiak ez zuen inongo emoziorik ageri. Ez zuen akaso inongo emoziorik sentituko?».

Iazko irailaren 6an izan zen. Añorgako Antzoki Zaharrera sartu eta han topatu nuen Maria Oses Saiz (Arrasate, 2000), atearen aldamenean. “Guillotina festa” zen, Donostiako autoedizio topaketa. Miau estudioko materiala saltzen zebilen, irri konplize bana oparitu genion elkarri. Orduan erosi nuen “argiak sabaian korrika” izeneko poema bilduma.

Arrasateko Irati tabernan egin dugu zita. Olaia Inziarteren kantu bat entzuten da Maria atetik agertu denean. Ez litzaidake hasteko modu hoberik okurrituko. Geuretzat gordeko ditugu kafea atera ziguten artean elkarri kontatuak. Esku biak kikarari helduta zituela ziurtatu arte ez nuen piztu grabagailua.

Batzuetan ez dakigu zer sentitzen dugun. Are gutxiago nola azaldu.

Haurrek askotan gorputzarekin adierazten dute oraindik hitzez esaten ez dakitena: negarraren, amorruaren, ezinegonaren edo bat-batean agertzen diren galderen bidez. Helduok hori hobeto ezkutatzen ikasi dugu. Esaldi soiletan edo isiltasunean gordetzen dugu.

Horregatik dira oraindik hain beharrezkoak istorioak. Izan ere, batzuetan, ipuin, nobela edo pertsonaia batek hitzak jartzen laguntzen digu guk korapilo bat besterik ez genuen tokian.