Nire aurreko bi zutabeetan, Txikia…ala txikientzat eta Hitzak falta direnean: istorioak lagun, haur literaturaren balioaz eta istorioek emozioekin konektatzeko duten gaitasunaz aritu naiz. Gaur, bi ideia horietatik abiatuta, beste leku batera eraman nahiko zintuzket: hezkuntzak eta literaturak bat egiten duten espazio horretara.

Lehen Hezkuntzako lehenengo mailetan lan egiten dugunok oso gertutik bizi dugu irakurketaren hasiera. Haur bat lehen aldiz hitz bat osorik irakurtzen ikustea ez da ahazten erraza.

“Labetik atera berriak” saileko bigarren alea hemen da.

Oraingoan, Olatz Mitxelenak hartu du hitza, Etxe arrotz hau liburuaz hitz egiteko. Hamar ipuinez osatutako liburua da: gertuko egoeretatik abiatzen dena, egunerokoaren azal azpian dauden kontraesanak, arrakalak eta galderak agerian uzteko.

Zer gertatzen da etxea arrotz bihurtzen denean?

Minutu batean, egileak berak kontatuko digu liburuaren funtsa. Labur, zuzen eta bero-bero.

Zapatila zaharrak jantzi eta aldapan gora zoaz besapean liburu bat eta belarri gainean arkatz zorroztu berri bat hartuta. Ez dakizu osteguna den edo martitzena. Egiari zor, ez zaizu gehiegi axola ere. Arratsalde bakarra daukazu libre ekain osoan: gaurkoa. Hori da inporta zaizun bakarra. Asko ziren plan posibleak. Lagunekin elkartu, hondartzara joan, palan jokatu, terrazaren bateko garagardo usainetan ito… Baina zuk liburu batekin paseatzea erabaki duzu. Aurreikusgarria zen.