‘Liburutegian jende arraroa egon ohi da’. Hala esaten genuen, hogei urte eskaseko umemokook, hitzak gillotina bilakatuta. Ez nuke orain, bi hamarkada pasa geroago, nire burua zuritu nahi esanaz arrarotasun exotikoa genuela buruan: grifo, basilisko, sirena edo Erdi Aroko liburuen orrietan hazi ohi ziren miniatura koloretsu horien gisakoak. Ez, arrarotasun kalifikazioak gutxiespena zekarren berarekin, goiko mailan dagoenak behekoari begiratzeko duen keinua, haur jazarleak jazartuari eskaintzen dion mespretxua, komuneko ispiluari ‘ni klase ertainekoa naiz’ mantra goizero lanera joan aurretik errepikatzen dion beharginaren arnas zikina.

Ertz askotatik pentsa liteke eta pentsatu izan da zahartzaroari eta literaturari buruz. Liburuetan, pertsonaia zaharrak irudikatzeko modua aztertu izan da, adibidez; edo idatzi izan da zahartzera iristen diren idazleei sortu ohi zaizkien arazoez eta arazook ofizioan duten eraginaz: memoria eta bista galtzeaz, afasiaz, indarra ahitzeaz, gerriko minaz, isolamenduaz, gorreriaz, dependentziaz, belaunaldi berriekiko deskonexioaz, pobreziaz… 

Baina artikulu honetan, literaturari lotuta baina liburuetatik kanpo, jendaurrean, zahartzaroaz modu esplizituan diharduten idazleez pentsatu nahi nuke. Azken urteotan ez baitira gutxi zahartzaroari buruz hainbat ikuspuntutatik gogoetan ari diren euskal idazleak. Arreta ematen dit denak andrazkoak izateak.

Ikusteko, gozatzeko eta partekatzeko sortu dugu Zipriztinak bideo sorta, eta batez ere, idazleen lana ezagutarazteko.

Ikusi bideo guztiak hemen